Browsing Category:

Uncategorized

Het leven zoals het is in coronatijden: van hamsteren tot exit-stress

Posted in Uncategorized by

12 maart 2020 is een datum die in mijn geheugen gegrift staat. Die dag ging ik in een soort lockdown. Dat was echt een vreemde week. Het leek wel alsof we in een slechte film beland waren. Ik was er niet gerust op en was blij dat we mochten thuiswerken. Die eerste dagen was het ook alle hens aan dek. Crisiscommunicatie is echt mijn ding! Na die eerste rush, viel het plots stil. Al mijn freelance opdrachten werden geannuleerd! Nogal dramatisch als je weet dat ik net een week voor de lockdown een huis gekocht had. 

Ik maakte plannen om die lege agenda op te vullen en toch nuttig te besteden. Als ik nu, zo’n 10 weken later, naar dat lijstje terugkijk is er weinig afgevinkt. Ja, het voelt alsof ik deze unieke periode beter had kunnen besteden. Tot ik begin op te lijsten: er was het geregel voor de lening, plannen maken voor de verbouwing, de website werd in een nieuw kleedje gestoken, ik volgde diverse cursussen (fotografie, SEO,…), ik kookte en bakte, ik ging elke dag wandelen, ruimde thuis verder op, begon te tuinieren, naaide mondmaskers,… Bovendien vroeg mijn parttime job meer aandacht dan anders. Mentaal was het zeker geen vakantie! Ik leerde dat ik vooral niet te streng voor mezelf moest zijn.

Op sociale media leken de mensen die zich verveelden en de ene to do na de andere konden afvinken in de meerderheid. Ik leek daar helemaal niet toe te komen. En nu iedereen stilaan zijn normale leven weer lijkt op te pikken, verandert er bij mij eigenlijk niets.

Hoe veranderde corona mijn leven? Van hamsteren tot exit-stress.

Hamsteren

Nog voor van hamsteren sprake was, nam ik het zekere voor het onzekere en vulde de huisvoorraad aan met bloem, wc-papier, pasta,… Ik pleit volledig schuldig. Ik las dat hamsteren niet nodig was. En toch deed ik het. Ik redeneerde dat als iedereen het zou beginnen doen, de mensen die het niet tijdig deden zonder zouden zitten. Ik was tegelijk visionair en oorzaak. Mea culpa!

Ook nu doe ik nog steeds om de 14 dagen boodschappen voor 2 weken. Het heeft niet zozeer met hamsteren te maken, dan wel met de supermarkten (en dus het risico op besmetting) zoveel mogelijk te vermijden.
Ik bedacht een heus strijdplan om naar de supermarkt te trekken: mondmasker aan, handgel in mijn handtas en 2 plastic diepvrieszakjes. Ik ben geen fan van handschoenen. Met handschoenen raak je alles achteloos aan en verspreid je het virus alleen maar. Ik dokterde een systeem uit met die diepvrieszakjes. Ik plak er een stukje dubbelgevouwen plakband aan en maak het zo vast aan de winkelkar. Zo kan ik de producten die ik meeneem naar huis gewoon met mijn hand nemen en moet ik de kar niet aanraken. Een ander diepvrieszakje dient voor het vasthouden van de zelfscanner en het openen van de koelkast- en diepvriesdeuren van de supermarkt. 

Shoppen gebeurt dus met de zelfscanner en daarna steek ik mijn waren meteen in de juiste tas: een aparte voor koelkast, diepvries, groenten en andere voor de rest. Zo kan ik thuis die dingen voor de voorraadkast nog even ‘in quarantaine’ zetten. De rest steek ik wel meteen weg maar omdat het virus goed bewaart bij koude temperaturen, let ik er extra op mijn handen goed te wassen als ik thuis iets uit de diepvries of koelkast haal. Overdreven? Ja waarschijnlijk wel maar ik had al smetvrees en dat is er met die corona zeker niet beter op geworden.

Van hamsteren naar maandmenu

Dat hamsteren leidde tot een basisboodschappenlijstje en zelfs een heuse maandmenu. Dubbele win want je verliest minder tijd in de supermarkt en je hebt elke dag inspiratie voor de ‘wat gaan we eten’-vraag opsteekt. We maakten een lijst met allemaal gerechtjes die we graag eten en baseerden daar ons basisboodschappenlijstje op. Er zit zelfs een heus systeem achter. Ik ga het liefst winkelen bij Delhaize. Colruyt vind ik dan weer handig voor de hoeveelheidskortingen en de producten die we hier in grote hoeveelheden gebruiken. Voor speciallekes ga ik af en toe naar Albert Heijn.

Momenteel ga ik dus 1 keer per maand naar de Colruyt en 2 weken later naar afwisselend Delhaize of Albert Heijn. Ik heb dus eigenlijk 3 boodschappenlijstjes, afhankelijk van het aanbod per supermarkt en gebaseerd op de maandmenu. Die maandmenu zetten we flexibel in. ‘t Is te zeggen, in volgorde van de uiterste verbruiksdatum zodat we geen (zo weinig mogelijk) voedsel moeten weggooien. Die maandmenu kan wisselen maar ik merk dat we een aantal klassiekers toch wekelijks of tweewekelijks laten terugkomen. En zeggen dat ik vroeger echt geen nut zag in weekmenu’s!

Coronakilo’s

Het woord van het jaar wat mij betreft: coronakilo’s. Ik denk dat het hier nog binnen de perken gebleven is. Ik had er dan ook al meer dan genoeg voor corona, haha! Nee, echt, ondanks alle taarten die ik bakte, toont de weegschaal een stabiel gewicht. Misschien zelfs lichtjes minder. Een unicum want ik heb de neiging bij te komen in stresssituaties. En stress was er de voorbije maanden meer dan genoeg!

Misschien lag het aan mijn dagelijkse wandeling? Elke dag even uitwaaien tot op het einde van de strekdam en terug. Hoe moe ik ook was. Het zorgde voor opklaringen in mijn hoofd. Het is dan ook iets wat ik wil blijven doen.
Ik kocht voor thuis ook een nieuwe standing desk. Zeker video calls probeer ik rechtstaand te doen. Als de concentratie ver te zoeken is, sta ik even recht en voor ik het weet zit ik helemaal in de flow. Ik kan het dus alleen maar aanraden! 

Om nog even op dat bakken terug te komen: naast taarten en ander zoets bakte ik ook om de 2-3 dagen een broodje. Begin dit jaar verwelkomde ik mijn KitchenAid met open armen. Het plan was uiteraard om die vaak te gebruiken maar ik had toen nooit kunnen vermoeden dat ik ‘t bijna dagelijks zou gebruiken! Zelf brood bakken, het wordt een blijver!

Het leven na corona

De vraag is nog of er een leven komt na corona. Wanneer is het ‘na corona’ en hoe zal dat dan zijn? Ik stond de voorbije weken regelmatig stil bij hoe een ideale week er voor mij zou uitzien. Spoiler: dé ideale week bestaat niet. Aan de ene kant wil ik flexibiliteit, aan de andere kant merk ik dat routines een goede houvast zijn. 

Wat ik wel snel weer wil oppikken is het vroeger opstaan. Tot ergens begin april stond ik elke dag rond 6u op. Sindsdien heb ik al enkele pogingen gedaan om de wekker weer om 6u te zetten maar het lukt me niet.

Misschien zal dat vroeg opstaan vlotter gaan als mijn freelance opdrachten weer opstarten. Sinds vorige week schrijf ik weer wekelijks een column maar voor de rest is het wachten tot daguitstappen weer mogen en vooral tot de grenzen weer open zijn. De toeristische sector is zwaar getroffen en ik vrees dat ik de gevolgen nog lang zal voelen. 

Nu alles stilaan weer meer ‘normaal’ wordt, blijft de vraag: willen we dat alles weer wordt zoals vroeger? Wat hebben we van deze verplichte stilstand geleerd? Hoe willen we het in de toekomst doen? Wat nemen we mee uit deze coronacrisis, zodat het toch niet allemaal voor niets is geweest.

En dan is er nog de exit-stress. Na weken in je cocon thuis is het gewoon onwennig om weer meer mensen, meer activiteit, meer auto’s te zien. De versoepelingen komen allemaal erg snel na elkaar. Gaan we niet te snel?

Deze tekst is veel langer geworden dan de bedoeling was. En ik had er nog veel meer aan willen toevoegen. Ik ben benieuwd hoe jij heel de coronacrisis ervaren hebt. En heb je ook exit-stress?

17 mei 2020
/

Column: een kopje koffie!

Posted in Uncategorized by

“Hoezo? Drink je geen koffie? Wacht maar, hier zal je wel snel koffie beginnen drinken. Iedereen drinkt hier koffie.” Zo ongeveer ging een van de eerste gesprekjes met de nieuwe collega’s bij zowat elke werkgever. Allemaal waren ze ervan overtuigd dat ik het zwarte goud wel zou leren appreciëren. Allemaal zaten ze fout. Ik lust geen koffie. Ik vind het heerlijk ruiken maar koffie smaakt duidelijk niet zoals het ruikt. Mijn eerste kopje koffie dronk ik toen ik een jaar of 12 was.
Het was het jaar dat ‘1 kopje koffie’ de hitlijsten aanvoerde. Mijn broer, zus en ik zongen het liedje uit volle borst mee en we wisten duidelijk van geen ophouden want plots stond er een kopje koffie voor onze neus. Hoe het precies zat herinner ik me niet meer. Het was kerstavond of oudjaar en we werden duidelijk uitgedaagd om dat kopje koffie uit te drinken. Ik herinner me nog dat ik er heel wat klontjes suiker in deed om het toch maar drinkbaar te maken. Te veel suiker. Maar ik dronk het kopje wel leeg. Ik krijg nog buikpijn als ik aan al die suiker denk!
Fast forward naar vorige week toen ik een externe vergadering had na een erg korte nacht. Mijn inbreng in de vergadering was belangrijk en ik kon het niet maken om er slaperig bij te zitten. Er stond een kan koffie op tafel. Ik overwon mijn koffietrauma en greep naar de kan. Mijn hart begon te bonken en mijn ogen stonden wagenwijd open. Dit was dus het effect van koffie! Ik geloof dat ik het voortaan op ‘vroeg in bed’ en een glaasje water hou.

Deze column is gebaseerd op een eerder verschenen column in Deze Week, editie Middenkust. Meer columns van mijn hand lezen? Je kan de laatste columns online terugvinden

20 december 2018
/

Column: Ik moest kloppen

Posted in Uncategorized by

“Ik moest kloppen want de bel doet het niet”. Het was destijds bij Samson & Gert het meest gehoorde zinnetje. Als ik bezoek verwacht, stuur ik hen dat zinnetje “Kloppen want de bel doet het niet.” steevast door in een berichtje, vlak voor ze aan mijn deur verschijnen. Ik herinner het me nog goed, dat moment tijdens de verbouwingen waarop ik twijfelde om die elektriciteitskabel in de gang toch maar weg te doen. De vorige eigenaars hadden de kabel wat slordig in de gang opgehangen. Het leek me makkelijker om de kabel weg te halen dan de kabel netjes weg te werken. Een draadloze deurbel zou het wel oplossen. Eén knip en de kabel verdween.
De draadloze deurbel was in geen tijd geïnstalleerd en werkte perfect.
Op een blauwe maandag hoorde ik mijn deurbel en dus haastte ik me nieuwsgierig naar de voordeur. Daar was niemand te zien. Een paar huizen verder wel maar mijn frank viel toen nog niet. Hetzelfde scenario viel nog een paar keer voor. Het leek wel belletjetrek. Wat bleek? Een paar huizen verder hadden ze dezelfde draadloze deurbel. Ik verzette de frequentie van mijn deurbel en het probleem leek opgelost. Je vraagt je nu waarschijnlijk af waarom ik iedereen toch laat weten ‘dat ze moeten kloppen want de bel doet het niet’? In zo’n draadloze bel zit een batterijtje. Een batterijtje dat snel leeg geraakt. Net zoals met veel kleine klusjes is het vervangen van die batterij iets wat blijft liggen. In mijn geval al een jaar of twee. Dus ja, Gert, ik snap nu eindelijk hoe het komt dat jij jouw deurbel nooit liet repareren. Met kloppen op de deur lukt het ook.

Deze column is gebaseerd op een eerder verschenen column in Deze Week, editie Middenkust. Meer columns van mijn hand lezen? Je kan de laatste columns online terugvinden

10 december 2018
/

Column: werken in eigen stad

Posted in Uncategorized by

Oostende - werken in eigen stad

Het stoplicht springt op groen en ik trap mijn fiets op gang. Het is wind tegen en de ijskoude wind snijdt in mijn gezicht. Ik leerde al dat dit niet wil zeggen dat ik vanavond dan wind achter zal hebben. Toch deert het me niet. Als ik ‘s avonds langs de zeedijk terug naar huis fiets, heb ik het geluk dat ik dit met zicht op zee mag doen. Het zijn deze momenten die telkens weer een brede lach op mijn gezicht toveren. Weer of geen weer!

Ooit was ik elke dag uren onderweg. Pendelen noemen ze dat. Van deur tot deur net geen 2 uur, enkele rit. Ik fietste meestal naar het station maar nam soms ook de auto. Dat betekende nog vroeger vertrekken om parkeerplek te vinden. De treinrit zelf duurde één uur en achttien minuten. In theorie. Loopt de spits ooit niet in het honderd?

Ik weet niet of ik bewondering moet hebben voor anderen die jarenlang elke dag uren pendelen of hen net wakker moet schudden dat ze het leven niet aan zich voorbij mogen laten passeren. Je zou in de routine van elke dag vergeten dat het ook anders kan. Tip: voor je mentale gezondheid reken je beter niet uit hoeveel uren je per jaar pendelt en hoeveel je uur je dus kwijt bent aan ‘onderweg zijn’.

Dat pendelen ligt ondertussen al even achter me. Nu fiets ik in 10 minuutjes naar kantoor. Een wereld van verschil voor mijn levenskwaliteit en ik zou echt niet meer willen ruilen. Het is een voorrecht om zo dicht bij huis te kunnen werken en daar ben ik nog elke dag dankbaar voor! En ik vraag me af of iedereen die dichtbij huis of in de regio werkt eigenlijk wel beseft dat dit één van de grootste extralegale voordelen is die je kan hebben…

Deze column is gebaseerd op een eerder verschenen column in Deze Week, editie Middenkust. Meer columns van mijn hand lezen? Je kan de laatste columns online terugvinden

15 oktober 2018
/

Column: kind van de zee

Posted in Uncategorized by

kokkels

Zo lang ik me kan herinneren, hebben wij een strandcabine. Eerst jaren in Middelkerke en nu in Oostende. Als kind gingen we elke dag naar het strand. Naast onze cabine zaten ‘de tantes’. Zeven zussen die samen een strandcabine hadden. Schuin voor ons zat elk jaar hetzelfde gezin. Ze huurden tijdens de zomermaanden een appartement in Middelkerke.

Alle kinderen, ongeacht het leeftijdsverschil, vormden één grote bende. Verstoppertje was een klassieker. We waren ook creatief: we organiseerden onze eigen kermis met verschillende spelletjes. Betalen deden we met schelpen. Een zomer organiseerden we een heuse playbackshow waar we zelfs geld voor vroegen! Ik denk dat we net genoeg inzamelden om samen frietjes te halen. Het podium was een grote berg zand. Het was geen echte playback, we zongen zelf ook mee. Bij deze mijn excuses. Ik hoop dat het publiek van toen er geen blijvende gehoorschade aan over heeft gehouden.

Het petekindje van 3 kreeg de liefde voor de zee en het strand van jongsaf ingelepeld. Toen de cabine er 2 jaar geleden pas stond, zette hij net zijn eerste stapjes. Hij leerde dus eigenlijk stappen op het strand. Elke meeuw en elk vliegtuig in de lucht, elke boot op het water heeft hij gezien. Ziet hij een bal enkele strandcabines verder dan is hij er direct naartoe. Hij geniet van de aandacht van onze strandburen en fleurt helemaal op als zijn strandvriendinnetje er ook is. ‘s Avonds zijn z’n zakken en schoenen steevast gevuld met zand. Ik moet glimlachen als mijn zus een foto van het verzamelde zand doorstuurt. Want elk korreltje zand staat voor een pleziertje op het strand.

Deze column is gebaseerd op een eerder verschenen column in Deze Week, editie Middenkust. Meer columns van mijn hand lezen? Je kan de laatste columns online terugvinden

15 juli 2018
/

Opmerkelijke gevels in Oostende

Posted in Uncategorized by

Mooie panden met uitzonderlijke details weten mijn aandacht altijd te trekken. In mijn eigen huis koos ik er bijvoorbeeld ook voor om de valse plafonds in de hall weg te halen en de oorspronkelijke sierelementen weer in ere te herstellen. Er was de voorbije week heel wat te doen over de hoogbouw aan onze kust. Ja, er staan veel appartementen in Oostende maar dat heeft tegelijk een voordeel: er zijn heel wat mensen die op die manier vanuit hun appartement van zeezicht kunnen genieten. Gelukkig zijn er ook een paar pareltjes bewaard gebleven. En niet alleen op de zeedijk. Ook in de rest van de stad vind je waardevolle panden terug.

Het idee om hier eens enkele opmerkelijke gevels te delen speelde al een tijd in mijn hoofd. Het voorbije weekend vond ik eindelijk de tijd om in eigen stad op pad te gaan. Het weer zat ook mee: heerlijk zonnig winterweer. Ik had bijna lenteweer getypt maar daarvoor stond er net een te strakke zeebries. Wat je hieronder ziet is maar een kleine selectie van de prachtige Belle Epoque, art deco, art nouveau,… die je in Oostende kan vinden.

Langs de zeedijk

Het pronkstuk van de zeedijk van Oostende (naast het Kursaal, de Koninklijke villa en het Thermae Palace natuurlijk) blinkt sinds enkele jaren weer. De voorgevel is ondertussen al klaar, binnenin wordt nog volop verder gewerkt.

Opmerkelijke gevels in Oostende (3)

Leuk weetje: het appartement ernaast, meer bepaald op de vierde verdieping, was de plaats waar Marvin Gaye zijn bekende hit ‘Sexual healing’ schreef.

Wat verderop liggen nog een aantal panden die doen terugdenken aan lang vervlogen tijden en knap gerenoveerd werden.

Opmerkelijke gevels in Oostende (2)

In de winkelstraten

Ik kijk in de winkelstraten niet vaak omhoog. Toch is dit soms wel een aanrader. Zo zit de C&A in Oostende in een prachtig pand. Zeker dus eens omhoog kijken als je in de Kapellestraat passeert.

Opmerkelijke gevels in Oostende (8)

Ook in de Christinastraat vind je een opmerkelijk pand. Hier zat ooit een wasserij en een speelgoed- en snoepwinkeltje. Dit arbeidershuisje is ook gekend als het Spaans Huisje en dateert van 1741. In de jaren ’80 sloopten ze het huisje steen voor steen om het daarna terug op te bouwen.

Opmerkelijke gevels in Oostende (7)

Aan de jachthaven

De meningen over dit project zijn verdeeld. De ene vindt het een gedrocht, de ander vindt het een mooi compromis tussen oud en modern. Opvallend is het in elk geval wel.

Opmerkelijke gevels in Oostende (1)

Pareltjes in Oostende

Deze herenhuizen waren de inspiratie achter dit artikel. Ik passeerde er eerder toevallig en was onder de indruk van de details aan de gevels. Blij dat we, ondanks de vele nieuwbouw, toch ook enkele pareltjes uit vorige eeuwen wisten te bewaren in Oostende.

Villa Maresfield is ook vanbinnen in de oorspronkelijke staat bewaard gebleven.

Opmerkelijke gevels in Oostende (4)

Ook Villa Graziella en Villa du Loiret vallen op door hun opmerkelijke gevel en prachtige details die bewaard gebleven zijn. Ook het interieur is beschermd.

Opmerkelijke gevels in Oostende (5)

Opmerkelijke gevels in Oostende (6)

Welke gevels zou ik hier nog aan moeten toevoegen? Laat het zeker weten in de comments, dan ga ik nog eens op pad!

15 februari 2018
/

Zwaai zwaai 2017 – ja, nog een jaaroverzicht!

Posted in Uncategorized by

Dat ik eigenlijk niet van plan was hier nog een jaaroverzicht neer te pennen. Ik had het hier al gedaan en hoe 2017 ook zijn stempel op mijn wereld heeft gedrukt, het was vooral een jaar dat ik liever snel wil vergeten.

cristian-escobar-oudjaar

Zelfs het einde van 2017 is niet zoals ik het zou willen: mijn huis is dan wel nog gepoetst geraakt maar ik heb nog een overvolle mailbox en een to do-lijstje dat ik liever vandaag nog had kunnen afwerken.

Afscheid

Best dat ik vorig jaar geen glazen bol had. 31 december 2016 was eigenlijk nog vrij zorgeloos. We hadden nog alle hoop dat het wel allemaal goed zou komen. Helaas bleek de eerste dagen van het jaar al dat mijn meter de jarenlange strijd tegen kanker zou verliezen. Dat het uiteindelijk zo snel zou gaan had niemand zien aankomen. Het verlies van mijn tante bepaalde ook grotendeels de rest van het jaar.

Het was niet de enige zware klap. Begin september liet een goede vriend het leven bij een duikongeval. Ik kan dat nog altijd niet goed plaatsen. Zonder hem was ik geen duikinstructeur geworden. En al zeker niet zo’n goeie ;-) Spreken op zijn begrafenis was een van de moeilijkste dingen die ik ooit moest doen. Vroeger vierden we oudjaar altijd samen, met spelletjes als Hints als hoogtepunt. De laatste jaren stond het duiken hier op een lager pitje. Hij grapte soms wel dat een mens bijna geld zou geven om me nog eens te zien. Awel John, het is nu omgekeerd <3

Positieve focus

Het was niet allemaal kommer en kwel. Er waren in 2017 ook veel mooie momenten en daar wil ik liever op focussen. Vriendschappen kregen nieuw leven ingeblazen en er waren ook veel mooie familiemomenten. Ik begon het jaar met een magische reis naar het Finse Winter Wonderland en ik vertoefde zo vaak ik kon in mijn geliefde Zweden of aan onze strandcabine. Ik reisde naar Lapland en liep de eerste Urban Trail in Stockholm. Met Polen mocht ik een nieuw land aan mijn lijstje van bezochte landen toevoegen. Verder was het op reisgebied een eerder rustig jaar, voor mijn doen toch. In december ging het naar Kopenhagen, Malmö en Göteborg om de kerstsfeer op te snuiven en met kerst trokken we vorige week nog naar Zeeland voor een familieweekendje.

Op professioneel gebied was het een druk en interessant jaar. Sinds januari schrijf ik wekelijks een column voor Deze Week (ook via deze weg nog eens bedankt voor de vele leuke reacties die ik wekelijks krijg!), ik schreef een aantal reisreportages voor KW en ook beide website (Living by the Sea en Take me to Sweden) lopen als een trein met voor Living by the Sea deze maand een nieuw bezoekersrecord. Daarnaast had ik enkele zeer leuke PR-klanten en gaf ik af en toe een workshop. Ook voor het komende jaar ziet het er veelbelovend uit!

En dan graag nog een speciale shout out voor mijn parttime collega’s bij Visit Oostende. Ik denk dat jullie nog niet half beseffen hoe blij ik ben dat ik in jullie team zit. Hashtag emo.

2018

Ik heb daarnet nog even mijn doelen voor 2018 op een groot blad papier neergeschreven. Een aantal ervan zijn zelfs al ingepland in mijn agenda. Kwestie van de koe bij de horens te vatten. Direct in actie schieten. Dat ga ik nu ook doen of ik zit straks aan de feesttafel in pyjama ;-)

Hou het veilig vanavond. Ik wens jullie allemaal een warm en liefdevol eindejaar en schitterend begin van 2018!

Liefs,

Heidi

xxx

31 december 2017
/

Inspiratiegids voor tantes en nonkels, meters en peters

Posted in Uncategorized by

‘t Is niet omdat je zelf geen kinders hebt dat je geen leuke activiteiten met hen kan ondernemen. Integendeel, gewoon een paar kinderen lenen! Na ruim 10 jaar meter-ervaring ken ik de voordelen: je kan toffe activiteiten met de kindjes ondernemen en als je het moe begint te worden, breng je hen gewoon terug naar hun ouders.

Tantes en nonkels, meters en peters die inspiratie zoeken, kunnen hieronder terecht. Ouders die écht wanhopig zijn en op de reguliere mamablogs hun ding niet vinden mogen ook komen meelezen ;-)

Uitstapjes met de neefjes/nichtjes, mete- en petekindjes

Pairi Daiza Fietskotje Neeltje Jans De Sierk Mini-Europa - Océade monde sauvage zelfpluktuin Winterwandeling Damme

Knutselen met de kinders

Strandbloemen Kerstspelletjes voor het hele gezin

Cadeautjes voor mete- en petekindjes

Cadeautjes voor kindjes die alles al hebben Babycadeautjes naaien

Andere leuke ideetjes

Indoor picknick Let it snow

Meer Living by the Sea? Volg LBTS dan ook op Facebook, Instagram en Twitter!

Alle artikels “Inspiratie voor tantes en nonkels, meters en peters” vind je hieronder.

29 augustus 2017
/

Dienstmededeling: vakantie

Posted in Uncategorized by

Lapland

Toen ik in Zweden was had ik veel tijd om na te denken. Er was meer 4G dan ik gedacht (en gehoopt) had en toch ben ik vrij vaak offline gebleven. Er was zoveel te vertellen en toch had ik niet de behoefte om alle foto’s op Instagram of Facebook te plaatsen. Integendeel, ik moest mezelf bijna verplichten om toch voor een paar updates te zorgen.

Ik ga die tendens van weinig posten gewoon even verder zetten. Misschien zal ik, nu ik mezelf niet meer verplicht regelmatig te posten, spontaan weer meer gaan posten. Misschien ook niet.
Ook wat de blog betreft heb ik een belangrijke mededeling: er komen nog een paar blogposts aan maar van 1 juli t.e.m. 31 augustus plan ik een blogpauze. Je kan uiteraard altijd in het archief terecht! Achter de schermen zal ik af en toe verder aan de blog werken maar er komen tijdens de zomervakantie dus even geen nieuwe blogposts online. Vanaf september volg ik het gewone schema van om de 5 dagen een blogpost weer, denk ik.

Over dat archief gesproken, deze blogposts passen perfect bij de zomervakantie. Heb jij ze al allemaal gelezen?

Zelf een strandzeil maken

Strandbloemen maken

Oostende in de zomer

Leren duiken op vakantie

De ultieme inpakblogpost

10 kampeertips

Alvast een fijne zomer!

25 juni 2017
/

Jaaroverzicht 2016

Posted in Uncategorized by

2016 was een zot jaar. In meerdere opzichten en in meerdere betekenissen. Ik mocht vele reizen maken, genoot van de lange zonnige zomer en ook op professioneel vlak bleek 2016 een boeiend jaar. Er gebeurde zoveel dat ik zaken die ik in een ‘normaal’ jaar als hoogtepunt zou beschouwen (zoals het Eurovisiesongfestival in Stockholm) bijna vergat.

Dit jaaroverzicht kwam er ook bijna niet. Maar toen vroeg de Krant van West-Vlaanderen naar mijn toppers en floppers van het voorbije jaar en sindsdien loop ik na te denken hoe ik 2016 best kan samenvatten. Gelukkig dat ik blog en zo nog een beetje weet wat ik in 2016 allemaal gedaan heb!

Dit was 2016

Reizen

Er waren heel veel reisjes. Hoewel ik me had voorgenomen om een buitenlandse trip per maand te maken, bleef ik in januari en maart gewoon thuis. In mei, september en november was ik 3 tot 4 keer per maand op reis. In totaal bezocht ik 9 landen waarvan meerdere keren naar Zweden en Nederland. In 2016 was ik voor het eerst in Denemarken, Jordanië en Malta. Mijn totaal aantal bezochte landen komt daarmee op 34.

Bloggen

Uiteraard gingen veel blogs hier over reizen :) Dat merk je ook aan de meest gelezen blogs uit 2016. Enkel de blogs die ik ook in 2016 schreef maakten kans op een plaatsje in de top 10 :-)

  1. De 5 ultieme tips voor wie een wereldreis plant

  2. Een mini-break in Den Haag, in een strandhuisje!

  3. Solo reizen: voordelen, nadelen en tips!

  4. Een weekendje in Bremerhaven!

  5. Minimalist op reis: de ultieme tips om licht te reizen

  6. Kopenhagen – complete cityguide!

  7. Malmö – complete cityguide!

  8. Ode aan Bob – de lekkerste drankjes zonder alcohol

  9. Stratford-upon-Avon, in de voetstappen van Shakespeare

  10. Een pleidooi voor meer authenticiteit

jaaroverzicht 2016

Kijken we naar de all time favourites dan scoren bloemetjes van papier, ontbijtadresjes in Oostende en 10 handige kameertips. 2016 gaat ook de geschiedenis in als het jaar dat ik een tweede blog opstartte: Take me to Sweden.

De eerste 5 herinneringen uit 2016 die in me opkomen

Dat je bovenop een duin in de woestijn staat. Midden in de nacht. Het is donker en je hoort de grommende honden dichterbij komen. De eerste keer dat ik ging opstaan om de zonsopgang te fotograferen zal ik niet gauw vergeten. Zij ook niet, denk ik.

Dat je je eerste Zweedse roman leest op de plek waar het boek geschreven is. Hundraåringen zal altijd een speciale plek ik mijn hart hebben.

Dat je met picknick naar het hoogste punt van de stad gaat en naar de zonsondergang zit te turen. Dat je lang na middernacht nog door het raam van je slaapkamer naar buiten staart en het helemaal niet donker is. Lang leve de Zweedse zomers.

Over de eindmeet van een loopevenement lopen. Des te intenser als het parcours net wat te uitdagend was. In dezelfde categorie: gaan lopen als je eigenlijk geen zin had maar toch geweest bent en je daarna onder de douche staat. Victory!

De eerste keer dat het petekindje ging pootjebaden in zee. En de vreugde die dat kleine mannetje brengt in de familie. Hoewel soms ook vermoeiend, was het een grote cadeau om op zonnige zomerdagen met dat ventje op het strand te spelen. Ik hoop in 2017 ook vooral te kunnen werken als het regent en te genieten als de zon schijnt. Hashtag freelancelife!

Welkom 2017!

Work hard, play harder blijft ook in 2017 mijn motto. Aan goede voornemens doe ik al lang niet meer. Als ik mag dromen, komt er in 2017 een rondreis door Zweden, een avontuurlijke vakantie naar IJsland en misschien zelfs een citytrip naar New York.

2017 is nog een vrij leeg blad. Momenteel ben ik bezig aan een nieuwe website voor Mermedia, daarna neem ik Living by the Sea nog eens onder handen. Er zijn plannen voor een paar line extensions. Time will tell als ik ook uiteindelijk iets doe met die wilde ideeën… ;-) In januari mag je in elk geval nog enkele blogposts verwachten van mijn reis naar Jordanië. Oh en niet vergeten, op 8 januari is er de tweede Run Blogger Run!

Beste wensen voor 2017!

31 december 2016
/