Browsing Tag:

column

Column: werken in eigen stad

Posted in Uncategorized by

Oostende - werken in eigen stad

Het stoplicht springt op groen en ik trap mijn fiets op gang. Het is wind tegen en de ijskoude wind snijdt in mijn gezicht. Ik leerde al dat dit niet wil zeggen dat ik vanavond dan wind achter zal hebben. Toch deert het me niet. Als ik ‘s avonds langs de zeedijk terug naar huis fiets, heb ik het geluk dat ik dit met zicht op zee mag doen. Het zijn deze momenten die telkens weer een brede lach op mijn gezicht toveren. Weer of geen weer!

Ooit was ik elke dag uren onderweg. Pendelen noemen ze dat. Van deur tot deur net geen 2 uur, enkele rit. Ik fietste meestal naar het station maar nam soms ook de auto. Dat betekende nog vroeger vertrekken om parkeerplek te vinden. De treinrit zelf duurde één uur en achttien minuten. In theorie. Loopt de spits ooit niet in het honderd?

Ik weet niet of ik bewondering moet hebben voor anderen die jarenlang elke dag uren pendelen of hen net wakker moet schudden dat ze het leven niet aan zich voorbij mogen laten passeren. Je zou in de routine van elke dag vergeten dat het ook anders kan. Tip: voor je mentale gezondheid reken je beter niet uit hoeveel uren je per jaar pendelt en hoeveel je uur je dus kwijt bent aan ‘onderweg zijn’.

Dat pendelen ligt ondertussen al even achter me. Nu fiets ik in 10 minuutjes naar kantoor. Een wereld van verschil voor mijn levenskwaliteit en ik zou echt niet meer willen ruilen. Het is een voorrecht om zo dicht bij huis te kunnen werken en daar ben ik nog elke dag dankbaar voor! En ik vraag me af of iedereen die dichtbij huis of in de regio werkt eigenlijk wel beseft dat dit één van de grootste extralegale voordelen is die je kan hebben…

Deze column is gebaseerd op een eerder verschenen column in Deze Week, editie Middenkust. Meer columns van mijn hand lezen? Je kan de laatste columns online terugvinden

oktober 15, 2018
/

Column: over verdwaalpalen en verloren gelopen kindjes

“We zitten bij de bal.” Het is een veel gehoord zinnetje op het strand. Varianten met een huisje, een trein, een vis en een banaan zijn vast even populair. Ben ik er nog eentje vergeten? Het is een beeld dat je niet meer weg kan denken aan onze Belgische kust: de verdwaalpalen.

Verdwaalpaal Oostende

Net als de eerste strandcabines, kijken we uit naar het moment dat de verdwaalpaal er staat. Toch staan de palen sinds enkele jaren enkel nog in Middelkerke en Oostende. De andere kustgemeenten besloten dat die verdwaalpalen niet zo nuttig waren. Iets wat ik echt niet snap. Zelfs als volwassene zijn die verdwaalpalen een handig herkenningspunt. Kleine kindjes weten maar al te goed naar welk figuurtje ze moeten zoeken. Los daarvan horen die verdwaalpalen ondertussen al bij de kust net als strandbloemen en strandcabines.

Die armbandjes met het telefoonnummer van de ouders op zijn allemaal goed en wel maar het is toch slimmer om ook te voorkomen dat kinderen de weg op het strand kwijtraken? Hoe kunnen sommige gemeenten dan beslissen om die palen niet meer te zetten?! Hopelijk blijven ze in Oostende nog lang deel uitmaken van het strandbeeld. Los van mijn gevoel voor nostalgie, ken ik alvast heel wat kindjes die teleurgesteld zouden zijn als ‘hun figuurtje’ niet meer op het strand te zien zou zijn.

Deze column is gebaseerd op een eerder verschenen column in Deze Week, editie Middenkust. Meer columns van mijn hand lezen? Je kan de laatste columns online terugvinden

Nog deze toevoeging: die armbandjes kunnen wat mij betreft een stuk milieuvriendelijker. Wie wat handig is, kan zelf een herbruikbaar bandje maken uit stof of zelfs leer. Je hebt gewoon een lapje stof en een stevige drukknoop nodig.

juli 19, 2018
/

Column: kind van de zee

Posted in Uncategorized by

kokkels

Zo lang ik me kan herinneren, hebben wij een strandcabine. Eerst jaren in Middelkerke en nu in Oostende. Als kind gingen we elke dag naar het strand. Naast onze cabine zaten ‘de tantes’. Zeven zussen die samen een strandcabine hadden. Schuin voor ons zat elk jaar hetzelfde gezin. Ze huurden tijdens de zomermaanden een appartement in Middelkerke.

Alle kinderen, ongeacht het leeftijdsverschil, vormden één grote bende. Verstoppertje was een klassieker. We waren ook creatief: we organiseerden onze eigen kermis met verschillende spelletjes. Betalen deden we met schelpen. Een zomer organiseerden we een heuse playbackshow waar we zelfs geld voor vroegen! Ik denk dat we net genoeg inzamelden om samen frietjes te halen. Het podium was een grote berg zand. Het was geen echte playback, we zongen zelf ook mee. Bij deze mijn excuses. Ik hoop dat het publiek van toen er geen blijvende gehoorschade aan over heeft gehouden.

Het petekindje van 3 kreeg de liefde voor de zee en het strand van jongsaf ingelepeld. Toen de cabine er 2 jaar geleden pas stond, zette hij net zijn eerste stapjes. Hij leerde dus eigenlijk stappen op het strand. Elke meeuw en elk vliegtuig in de lucht, elke boot op het water heeft hij gezien. Ziet hij een bal enkele strandcabines verder dan is hij er direct naartoe. Hij geniet van de aandacht van onze strandburen en fleurt helemaal op als zijn strandvriendinnetje er ook is. ‘s Avonds zijn z’n zakken en schoenen steevast gevuld met zand. Ik moet glimlachen als mijn zus een foto van het verzamelde zand doorstuurt. Want elk korreltje zand staat voor een pleziertje op het strand.

Deze column is gebaseerd op een eerder verschenen column in Deze Week, editie Middenkust. Meer columns van mijn hand lezen? Je kan de laatste columns online terugvinden

juli 15, 2018
/