Search results for:

blogger run

Reisbloggende koppels

Posted in Reistips by

Reisbloggende koppels

Na dit lijstje en dit lijstje, zat ik met nog een overschotje: koppels die samen een reisblog runnen. Dit lijstje met reisbloggende koppels is het laatste lijstje, beloofd :-) Heb je dat ook, dat hoe meer reisblogs je leest, hoe meer goesting je hebt om er zelf ook weer op uit te trekken? Ik heb dat in elk geval! Overload travel blogs! Overload reiskriebels :-) Gelukkig heb ik nog een paar korte tripjes op de planning staan!

In het Nederlands

Kids en trips

De blog van collega Pieter en zijn vrouw Aissa mag hier natuurlijk niet ontbreken. Voor uitstapjes met de kinderen moet je hier zijn. Uiteraard veel tips voor Oostende ;-) Maar ze trekken er ook regelmatig op uit en trokken vorig jaar zelfs enkele weken door Costa Rica! No wonder dat ze stiekem dromen van nog eens terug te gaan.

 

Wanderer’s Blues

Marijke schrijft, haar vriend Jeroen zorgt voor de foto’s. Ik ken hun reisblog nog niet zo lang. Naast reizen komt ook afvalvrij leven en andere minimalistisch geïnspireerde onderwerpen aan bod. En daar heb je mijn aandacht dan natuurlijk direct mee :)

Marijke en Jeroen op Retropolis

Wacca

Laurent en Liesbeth kiezen voor de onbewandelde paadjes in Europa. Ze kozen voor een lay-out waarin beeld centraal staat. Leuk detail: bij elke post staat hoe lang het duurt om het artikel te lezen. Helemaal onze tijd!

wacca-livingbythesea

In het Engels

Classe Touriste

Classe Touriste

Ik ken Debbie Pappyn vooral als (reis)journaliste voor De Morgen maar ze heeft ook een uitgebreide blog, samen met David. Ze kreeg al heel wat internationale prijzen. Paar jaar geleden mocht ze naar Antarctica. Haar blogposts over het Witte Continent brachten mooie herinneringen naar boven, alleen jammer dat ze naar Antarctica vloog en de Drake Passage aan haar voorbij liet gaan.

Correctie: blijkbaar mocht ze al twee keer naar Antarctica, waarvan ze één keer voor de volledige ervaring kozen en de Drake Passage wel trotseerden. Ze had geluk en het was een Drake Lake (en geen Drake Shake zoals tijdens mijn overtocht).

Tweetalig

Travelboulevard

Reisjournalisten Nina en Jempi hebben ook al een mooi stukje van de wereld gezien. Zij bloggen zowel in het Nederlands als in het Engels. Ook al kiezen ze er bewust voor om niet non-stop de wereld rond te reizen, ik vermoed dat ze ondertussen erg geroutineerd zijn als het op valiezen maken aankomt. Je vindt hun blog hier.

Travelboulevard

Welke reisblogs moet ik absoluut nog leren kennen? Gooi het maar in de comments!

PS Volg je me al op Facebook, Instagram en Twitter?

20 oktober 2015
/

Costa Brava, de woeste kust

Posted in Europa, Spanje by

Op de een of andere manier kom ik de afgelopen jaren regelmatig in de Costa Brava terecht: duiken in Cala Joncols, duiken rond de Medas-eilanden, citytripje Barcelona,… I like it a lot!

De Costa Brava is dus geen onbekende voor me. Onlangs mocht ik er, op uitnodiging van de toeristische dienst, een paar daagjes naartoe. Zo een paar dagen onder de Spaanse zon, in uiterst aangenaam gezelschap, het doet wat met een mens. En ik wil je er graag wat van laten mee genieten. Vorige week kreeg je al een tipje van de sluier, deze week krijg je een reisverslag van de andere dagen en activiteiten.

Medes

De Medes-eilanden liggen vlak voor de kust van Estartit. Ik was er twee jaar terug al met de duikvrienden. Ik ken het kuststadje dus een beetje. Het was een leuk weerzien. We passeerden de befaamde Tex-Mex waar de ribbetjes volgens de duikvrienden top-of-the-bill zijn.

Deze keer ging ik niet duiken maar snorkelen met Medaqua. En ook niet met droogpak maar gewoon in een natpak. Omdat ik met enkel handbagage reisde, had ik zo weinig mogelijk mee genomen. Dus ook niet mijn eigen duikbril. Note to self: neem volgende keer wél je duiksokjes mee als je weet dat je gaat snorkelen!

Het was een plezant weerzien met Nicholas. Vorig jaar belandde ik met Nicholas al bij de kerstman, na een congres voor destinatie marketeers. Het is echt grappig, we komen elkaar letterlijk over de hele wereld tegen en toevallig beleven we dan elke keer unieke avonturen. Deze keer dus op avontuur in de Costa Brava.

Costa brava

Het water was aan de frisse kant. Ok, eerlijk: het water was koud! Na een paar minuutjes bewegen warmde ik wat op. Zonder loodgordel en met een duikpak van 7mm was het niet eenvoudig om naar de bodem te duiken. Jammer dat ik toen nog geen GoPro had want dan had ik jullie het mooie onderwaterleven ook kunnen tonen.

In costa brava (33)

Het hoogtepunt van deze snorkelactiviteit was absoluut de ontmoeting met de maanvis! Deze mola mola kan tot 2,5 meter hoog worden. In het voorjaar kan je ze langs de Spaanse kust zien. Het was de derde keer dat ik in deze periode ging duiken in de Costa Brava maar het was de eerste keer dat ik het geluk had deze mythische vis te zien. Hoera! Ja, ik was heel enthousiast toen we meerdere maanvissen spotten. De andere bloggers stonden erbij en keken ernaar ;-)

Historische stadjes

Bellcaire d’Empordà

In costa brava (35)

In costa brava (37)

Er zijn niet veel gidsen zoals Nick. Deze Britse Spanjaard vertelt op zo’n enthousiaste en gepassioneerde manier over de streek, dat iedereen echt aan zijn lippen hangt. Hij gidste ons rond in deze kerk en vertelde allerlei leuke anekdotes. We kropen ook onder de vloer van de kerk. Daar zie je restanten van de vorige kerk. Dit kerkje staat wat schuin. Volgens Nick doen er verschillende theorieën de ronde. Eén ervan heeft met de richting van de zon te maken: men bouwde de kerk in de richting van de zon maar de zon verschuift natuurlijk in de loop van de dag.

In costa brava (39)

We bezochten ook nog andere historische stadjes zoals Pals, Púbol en Monells. Onder de Spaanse zon was het heerlijk rondwandelen. De stadjes zijn stuk voor stuk mooi gerestaureerd. De huisjes zijn erg gewild door de nouveau riche en de prijzen swingen dan ook de pan uit.

In costa brava (75)

Pals is vooral gekend van de arròs de Pals: de rijst van Pals. Dit is het hoofdingrediënt van de befaamde rijstschotels, het typische gerecht uit de Empordà.

Lokale specialiteiten

In costa brava (34)

Het Museu de la Mediterrania bood ons een proeverij van lokale producten aan:

  • Botifarra dolça of zoete worst. Als niet-vleeseter sloeg ik dit over maar de anderen wisten me te vertellen dat het een verrassende maar lekkere smaak had. Deze worst maken ze al sinds de 14e eeuw op deze manier. Botifarra dolça eet je als aperitiefhapje, bij het hoofdgerecht of als dessert.
  • Brunyols de l’Empordà: een soort oliebollen die ze vooral rond Pasen klaarmaken.
  • Brood: diverse soorten zelfgebakken brood
  • Wijnen: heel veel wijn gedronken tijdens deze persreis! Wie me kent, weet dat dit absoluut niet mijn gewoonte is. Ik heb mijn hoeveelheid glazen wijn per jaar in elk geval verdubbeld tijdens deze paar dagen Costa Brava :-)

Bisbal d’Empordà

Er zijn een paar dingen die met stip op mijn bucket list staan. Haalbare dinges. Maar toch ook weer niet alledaags. Een keertje keihard tegen een golfballetje slaan was er zo eentje. Druiven stampen met mijn blote voeten staat daar ook bij. En pottenbakken ook. Al van toen ik nog de leeftijd had dat sinterklaas passeerde met cadeautjes was ik door het pottenbakken geïntrigeerd. Helaas vond zijn hulpsint zo’n plastieken pottenbakwiel geen goed idee. Dat er in het programma van deze trip pottery class stond, zorgde hier dus voor een vreugdesprongetje :-)

Escola de Ceràmica de la Bisbal

In costa brava (87)

Na een rondleiding in deze pottenbakkerij mochten we zelf aan de slag. Eerst moet je een donut maken. Je houdt je vingers zo zodat, als het wiel draait, het blokje klei een donut wordt. Daarna moet je de klei de lucht in werken. Door een V-vorm te vormen met je vingers trek je de klei naar boven. Hier liep het meestal fout bij mij :) Je moet genoeg druk zetten om de klei uit te rekken maar als je te veel druk zet, breekt je creatie af. Niet simpel dus maar wel een hele leuke ervaring.

Museu Castell Gala Dali

In costa brava (102)

Heel speciaal, dit museum in Pùbol! Dali was duidelijk een geval apart. In Cadaques wandelde ik nog tot aan zijn huis maar het was helaas gesloten. In Púbol kocht Dali een kasteel voor zijn vrouw Gala. Die twee hadden duidelijk een vreemde relatie. Dali moest een afspraak maken om zijn vrouw te komen bezoeken… Na haar dood verhuisde hij naar het kasteel, om dichter bij haar te zijn. Het was zijn wens om daar, bij haar, begraven te worden maar de politiek stak daar een stokje voor.

Overnachten

Meestal sliepen we in hotels. De laatste avond sliepen we in een dertiende eeuwse boerderij. Enkele jaren geleden renoveerden de eigenaars Joan en Marta dit pareltje en ze bieden er nu turisme rural aan. Hun 3 kindjes vinden het duidelijk leuk om regelmatig toeristen over de vloer te krijgen. In no time zat ik boekjes in het Catalaans voor te lezen aan hun 3-jarige dochter.

In costa brava (92)

Marta en Joan hadden alles uit de kast gehaald om ons een grandioos diner aan te bieden. Op tafel stonden wat slaatjes, vers- en zelfgebakken brood en nog heel wat ander lekkers. We waren, na enkele dagen veel eten, blij dat het een ‘gewoon’ diner was. Maar dit bleek het voorgerecht te zijn! En toen was er nog een dessertbuffet! Ze werkten hiervoor samen met hun collega’s waar de andere helft van de groep sliep.

In costa brava (94)

Restaurants

La Gaviota

Met zicht op de zee en de Medes-eilanden was La Gaviota één van de culinaire toppers van deze reis. In costa brava (29)

Sa Gatonera

In costa brava (68)

Van dit restaurant in Pals herinner ik me vooral nog de lekkere Sint-Jacobsnoten die ik er at. En het lekkere dessert: hazelnoot macaron met Ferrero Rocher-ijs. En het feit dat ik toen écht te veel gegeten had :)

In costa brava (71)

Met dank aan Visit Costa Brava

18 juli 2015
/

In Flanders Fields

Posted in België, Europa by

Flanders Fields (21)

Ieper kreeg vorige week hoog bezoek. Niet alleen van Sir Peter Robert Jackson maar ook van mijzelf en een tiental internationale bloggers. De komende vier jaar kan je niet om de herdenking van de Groote Oorlog heen. Hoewel het voor velen een steeds verder van hun bed verhaal is, blijft oorlog helaas brandend actueel. Elders in de wereld. Maar ook in de Westhoek. Het landschap in de Westhoek getuigt van de wrede oorlog die honderd geleden begon. Tussen de velden duiken begraafplaatsen en herdenkingsmonumenten op. Wat nu vijvers zijn, waren ooit kraters door dieptemijnen.

Jaarlijks zakken duizenden internationale bezoekers af naar deze regio omwille van het historische belang. Velen (be)zoeken het graf van hun (bet)(over)grootvader. De vele interactieve musea, de begraafplaatsen en monumenten, de verhalen die in deze regio te sprokkelen vallen, ze kruipen onder je huid. Een bezoek aan de Westhoek is een must. Omdat we niet zouden vergeten.

In Flanders Fields Museum

Waar anders dan in het In Flanders Fields Museum kan je de verkenning van de Westhoek beginnen? Ik ontmoette Brian, Evelyn, Fiona, Coralie, Anneke en Ashley aan de ingang van het museum. Brian ontmoette ik vorig jaar in Londen waarna hij me twee weken later rondleidde in Barcelona. Anneke kende ik van het festivalproject twee jaar geleden. Met de anderen was het een aangename eerste kennismaking.

Na een korte verwelkoming bezochten we het museum op eigen houtje. Ik was er eerder al geweest maar werd toch opnieuw gegrepen door de verhalen. De acteurs in de filmpjes die spreken als getuigen, zijn ijzersterk. Het drukbezochte museum biedt dmv interactieve poppy-armbandjes een gepersonaliseerde ervaring aan de bezoekers van over de hele wereld aan.
Een 3D voorstelling van de regio toont de ontwikkeling van de frontlinie.

Flanders Fields (3)

Halfweg het museum kan je het belfort beklimmen. Ruim 230 trappen met een adembenemend uitzicht als beloning. Er stond best wat wind bovenop de toren.

Flanders Fields (2)

Na het bezoek aan de vaste tentoonstelling, bezochten we ook de tijdelijke tentoonstelling over Oorlog & Trauma. Ongelooflijk hoe de medische zorg er op vooruitgegaan is in een eeuw tijd. Wist je trouwens dat de plastische chirurgie zijn grondslag kende in de Eerste Wereldoorlog?

Flanders Fields (4)

Kazematten

De perstrip ging verder richting de Kazematten brouwerij. De enthousiaste brouwer vertelde met passie over de locatie en het bier. Ondergetekende drinkt geen bier maar de rest van het gezelschap genoot van het Grottebier en Wipers Times bier.

Flanders Fields (6)

De Fonderie

Omdat we de Last Post om 20u wilden bijwonen, trokken we om zes uur richting De Fonderie, waar ook Robert ons vervoegde. Fijn om eens met bloggers op stap te zijn en ongegeneerd je eten te kunnen fotograferen zonder opmerkingen! Op het menu: carpaccio van Noorse zalm met Wasabi crème, amaranth en kruiden. Als hoofdgerecht was er grietbot met asperges en spinazie (en een heerlijk zacht sausje). Ook het dessert was om duimen en vingers bij af te likken.

Flanders Fields (10)

The Last Post

Toen we om 19u45 aan de Menenpoort arriveerden, bleek dat we er niet alleen waren. Ondanks het feit dat we er met zo’n 2000 mensen waren, bleef het een serene ervaring. Sinds 1928 staan vrijwilligers van de Ypres Last Post Association in voor het dagelijkse trompetgeschal van de Last Post. Eén van hen doet dit al 60 jaar lang. Na de ceremonie namen we nog even de tijd om de namen op de Menenpoort en de kransen te bekijken.

Flanders Fields (12)

Relaxen na de vele impressies

Dankzij haar kon ik de bloggers een leuk lokaal adresje aanbevelen voor een terrasje. De weergoden waren ons goedgezind en we bleven tot na elven plakken.

Flanders Fields (17)

Overnachten deden we in Hotel Ariane. Aan het ontbijt leerde ik onze internationale gasten één van mijn favoriete ontbijten kennen: pistolets met boter en muizenstrontjes ofte hagelslag. Chocolade is altijd een schot in de roos bij mijn buitenlandse vrienden en dat was deze keer niet anders. Ik ken iemand die, voor ze terug naar huis ging, nog een grote doos is gaan kopen in de supermarkt. Eentje voor haar kleinkinderen, zogezegd!

Oja, voor het ontbijt ging ik joggen. Jawel! Zalig om al joggend een stad te verkennen. Mijn navigation skills boven water zullen nog zo slecht niet zijn want ik vond de vestingsroute redelijk vlot. Om toch aan mijn vijf kilometer te geraken, deed ik er nog een paar blokjes rond het hotel bij.

Ieper - Runkeeper

Tyne Cot Cemetry

Na het ontbijt splitste de groep in twee. De meesten zouden naar Talbot House en het Hopmuseum gaan in Poperinge. Brian en Evelyn trokken met mij naar Tyne Cot Cemetry en Passchendaele Museum.
Thumbs up voor de gids aan Tyne Cot! Hij wist zijn kennis op een meeslepende manier over te brengen. Tyne Cot Cemetry is de grootste Commonwealth War Graves Commission militaire begraafplaats op het Europese vasteland. Bijna 12.000 graven. En een veelvoud aan namen van vermiste soldaten. Om stil van te worden.

Flanders Fields (22)

Passchendaele Museum

Een paar kilometer verderop heb je het Passchendaele museum. Vorig jaar breidde dit museum verder uit. De Slag om Passchendaele in 1917 was een van de meest dramatische gebeurtenissen van de Eerste Wereldoorlog. Net geen half miljoen soldaten kwamen om of raakten (zwaar)gewond. En dat allemaal op een paar kilometer terrein. Naast de memorabilia loop je als bezoeker ook door de dugouts (niet voor mensen met een beetje last van claustrofobie! Ik was blij er snel weer uit te kunnen), de loopgraven (niet voor high heels!) en een Amerikaanse noodwoning. De afsluiter, een kunstwerk van Helen Pollock, Falls the Shadow en dan vooral de interpretatie van de conservator/curator Sandrin sluimert dagen later nog altijd na. Stel je voor dat alle nog vermiste soldaten tesamen hun armen naar boven zouden richten…

Flanders Fields (25)

Local én blogster Kelly van Tales from the Crib geeft hier en hier haar tips voor Ieper.

Affiliate

29 mei 2014
/